AİLE BÜYÜKLERİMİZ / EBEVEYNLERİMİZ..…

Küçükken ailemizden bizi biz yapan özelliklerimizi yani mihenk taşlarımızı ediniriz.
Nedir bunlar ; sevgi, saygı, güven, inanç, sadakat we fedakarlıktır.
Bunlar ailenin ve gelecekte bizim önemimizi vurgulayan değerlerimizdir.

Aile olmak güçlü bir dayanışma duygusu gerektirir.
Aile olmak sadece çocukların bakımı ve geliştirilmesi değil, kültürel anlamda da kimlik ve değerlerin kazandırılmasıdır.

Ama bugün günümüze bakıyorum da herkes çocukluğunu, nasıl büyüyüp, yetiştiğini unutmuş, ebeveynlerini görmezden gelip kurtulma çabası içerisine girmiş.
Bunları böyle gördükçe çok hüzünleniyorum. Bizler böyle büyüyen insanlar değiliz.
Olmamalıyız da..

Bizler vicdanlı ve inançlı insanlarız. Böyle gördük, böyle büyüdük.

Biz küçükken anne/babamız nasıl bize bakıp sahip çıkıp ilmek ilmek
yetiştirdiyse, bugün de onlar yaşlandığı için bize ihtiyaç duydukları için onların yanında olmamız gerektiğini düşünüyorum..

Ama görüyorum ki, herkes kurtulma çabası içerisinde kendinin nasıl dünyaya geldiğini büyüdüğünü, bugünlere nasıl ulaştığını unutmuş. 

Büyüklerimiz olmasa, bize sundukları imkanlar olmasa, bizler bugün bu kimlikte, bu konumda olabilir miydik?

Dünyanın da tekerrürden ibaret olduğunu düşünürsek, bugün büyüklerimize sahip çıkmalıyız ki, gelecekte de çocuklarımız bize sahip çıksın.

Bir çok kişi bugün anne/babasını yük olarak görüyor.

Bir de benim hatırladığım eskiden kimsesizler bakım evine konurdu. Ama bugün gelin görün ki; kocaman aileler 1-2 aile büyüğünü yanın da barındıramıyor. Konforundan Ödün vermemek için anne/babasını ewinden, ortamından koparıp bakım evine bırakıyor. Çevremde artık bu tip insanlar bayağı çoğaldı..

Gözlemlerim sonucunda; eğitimlisi, eğitimsizi, yabancısı, yerlisi bu gibi yerlere yatırıldığı zaman TERK EDİLMİŞLİK duygusuyla maksimum bir ay içerisinde vefat edip, bu dünyadan göç ediyor.

Birisi ; Vicdan insanın pusulasıdır demiş. Çok da doğru söylemiş..

Aile bağlayıcıdır. Aile dayanaktır. Senin bu dünya üzerinde savrulmanı ve dağılmanı engelleyen bir limandır. Emek vermeyi, fedakarlık yapmayı, sevmeyi, tek bir güç olmayı ailemizden öğrendik. Ama gel gör ki, onlara sahip çıkma noktasında konforumuz üstün geliyor. Kişisel gelişimcilerin önce “SEN” dediği nokta, tam da burada bir tık değer kaybına uğruyor. Yardım ederek, sevgini göstererek, paylaşımcı ruhunu kullanarak bedenini şifalandırırsan o zaman ”SEN” noktasına gelirsin.

Onarmadan, onarılamazsın..

Benimki sadece küçük bir hatırlatma gelin anne/babamıza, büyüklerimize sahip çıkalım onları kocaman ailelerimiz içerisinde kimsesiz bırakmayalım..

Sewgilerimle,
Gönül BİRCAN