KONUŞAMIYORUZ…

Koşuşturmaktan bir yerlere yetişmekten, yoğun geçen güncel yaşamdan konuşmayı we göz teması kurmayı unuttuk.

Kalan kısa zamanlarda da ya telefon ediyor ya da mesaj atıyoruz..

Yolda yürürken bakınıyorum.
Herkes mutsuz. Herkes hızlı hızlı yürüyor ki; bizim buralarda meşhur bir kafa selamı vardır. Tanısan da tanımasan da bir göz temasıdır/selamıdır bu..

Sanki kalmadı artık..

Çiftler bile beyin/düşünce hızıyla hareket etmekten birbirlerine ulaşamaz oldu.

50 yaşıma kadar anne olmam, çalışmam, hedeflerim, karşımdakilerin benden bekledikleri, deli gibi bir çalışma temposu, amaçlar ve bir sürü başka başka hayatın getirileri..

Anneciğimin yaşarken bana sunduğu sonsuz konfor da cabası. Artık o konfor da annemin vefatıyla bitti..

 

Herkes koşturuyor diyorum ya..
Ben mi? Ben de dahil..
Ama galiba artık biraz daha bilinçli..


50 yaşımdan sonra biraz ben biraz da hayatın getirdikleri ile yavaşladım.

Ondan sonra ikinci bir sayfa açıldı. Uzun sohbetler, uzun kahveler.

Hayatımda yapacağım ne kadar çok şeyin olduğunun farkına vardım.

Daha bir kendime dönüp, kendimi dinler oldum.

Sanki yapamadıklarımın üstüne gitmiyor, kabul ediyorum.

Bu da bana çok iyi geldi.

Anladım ki, önce durumu kabullenmek lazım.

Galiba ben biraz eskilerde kaldım. Gözünün içine bakarak konuşmayı, konuşurken dokunmayı, ellerimle kollarımla bir şeyler anlatmayı, göz teması kurup karşımdakinin duygu ve düşüncelerini anlamayı çok seviyorum .

Ben böyle bir iletişimin insanıyım.

Bu yeni gelişen teknolojiyi çok kullansam da bazı Özlük değerlerimden vazgeçmek istemiyorum..

Yaptıklarımız yaşadıklarımız her şey ama her şey geride bir tecrübe olarak kalıyor.
Özlük değerlerimiz bizi hayata bağlıyor.
Her şey değişse de bizi biz yapan değerlerimizden,

Konuşmak dan iletişim kurmaktan vazgeçmeyelim.

Aslında sadece konuşmuyoruz. Anlatırken tüm yaşadıklarımızı tekrardan zihnimizde canlandırıp yeni pencereler açıyoruz.

Konuşamadığımız/iletişim kuramadığımız  için ıssızlaştırmayalım kendimizi..

Sewgilerimle,
Gönül BİRCAN